fietsen in de Sierra de Segura

Koen9

Hallo,

We zijn net terug van onze fietsreis in het zuidoosten van Spanje. We hebben het ons dit keer gemakkelijk gemaakt (ook wegens tijdsgebrek) en hebben de route gevolgd van een auteur van fietsreisboeken, Raul Gonzalez. (http://www.fietsen-fietsen.nl/fietsen_in_zuid_en_midden_spanje.htm).
Dit bleek een goede keuze te zijn, de trip is zeer goed meegevallen, het routeboekje gids je via wegen die we anders nooit gevonden hadden, sommige ervan stonden zelfs niet op de kaart...

Onze tocht vertrok in Murcia, een zeer mooi en gezellig stadje overigens. Het grootste gedeelte van de rondrit ging door het gebied van de Sierra de la Segura. Dit is een vrij bergachtige regio, de route was dus niet echt licht te noemen. Het hoogste punt van de rit was ongeveer 1800 m. Naar het einde toe liep de route richting de kust, om zo terug te keren naar Murcia.

De wegen waren meestal zeer rustig, met weinig tot geen verkeer, wat tijdens het fietsen toch wel prettig is. Behalve Engelsen hebben we vrij weinig toeristen gezien. Aan de kust was de situatie wel anders, daar werd het drukker, wat betreft de bebouwing, het verkeer, en de toeristen.

De ritten zelf waren bij momenten wel pittig, beklimmingen van 10 of 15 km kwamen wel eens voor.

Hieronder een paar foto's, misschien wel leuk voor anderen om eens te bekijken.

Via Verde van Murcia naar Caravaca de la Cruz :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0290.jpg

Op weg naar Rio Zumeta :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0352.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0355.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0356.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0360.jpg

Een heel klein dorpje, diep in de sierra (Marchena) :
Iets verderop werd de asfaltweg een grindweg...

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0383.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0384.jpg

Op weg van Santiage de la Espada naar Pueblo de don Fadrique :

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0392.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0404.jpg

Het hoogste punt van de hele tour (+- 1800 m), vlakbij de La Sagra-berg :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0407.jpg

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0411.jpg

Velez Blanco :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0436.jpg

Amandel- of olijfbomen :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0458.jpg

Op weg vanuit Sorbas, de typische 'rambla's', uitgesleten door erosie :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0463.jpg

De kust nabij las Negras, een nog redelijk ongerept kustdorpje (hoewel...) :

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0477.jpg

Murcia :
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0520.jpg

We zijn uiteraard altijd bereid op vragen hierover te antwoorden.

Groeten,

Koen

Koen9

De auteur van de reisgids heeft intussen een website gebouwd waarop extra info te vinden is over deze fietsroute.
Ook zijn er nog (gratis) routebeschrijvingen te downloaden over fietsroutes in oost en midden spanje.
Zie : www.fietseninspanje.nl

Groeten,

Koen

Koen9

REISVERSLAG Fietsvakantie Murcia en omstreken
4 juni t/m 18 juni 2006

Enkele maanden voor onze reis lazen we een berichtje van Raúl Gonzalez, een Spanjaard die reeds enkele jaren in Nederland woont, die schreef dat hij fietsers zocht om enkel van zijn routes eens uit te proberen. Vermits wij toen van plan waren te gaan fietsen in Spanje, vonden we dit een leuk idee.

In zijn boek ‘Fietsvakanties in Zuid- en Midden-Spanje’ beschrijft Raúl vijf verschillende routes doorheen Zuid- en Midden-Spanje, de ene al wat langer en/of zwaarder dan de andere. Wij kozen voor de route “Sierras del Segura – Costa Almeria”, een lus van een tweetal weken doorheen de Sierra de Segura, die eindigt aan de Middellandse Zee. Start- en aankomtsplaats is in principe het vliegveld van Alicante en Elche, maar we zijn met de maatschappij Jet Air geland op het vliegveld van San Javier (vlakbij Murcia). Bij Jet Air mogen de fietsen gratis mee, zolang het totale gewicht van je bagage beneden de 20 kg blijft. We hebben de fietsen ingepakt met noppenfolie. Dit is licht om mee te nemen tijdens de reis, zodat je de folie kan herbruiken voor de terugvlucht.

Zondag 4 juni
We nemen het vliegtuig richting Murcia-San Javier. Vermits we pas ’s nachts aankomen, blijft er niet veel anders over dan de bus te nemen naar hotel Casa Emilio in Murcia. Een vriendelijke buschauffeur zet ons, tot onze grote verbazing, af aan de deur van het hotel. We drinken onze eerste cerveza, en kruipen onder de lakens.

Maandag 5 juni – Murcia  Caravaca de la Cruz (92 km)
Gem. : 13,7 km/u – rijtijd : 6u45

Eerste werk : fietsen uitpakken en monteren ! Alles is intact, en werkt zoals het moet.

We nemen nog even de tijd om te ontbijten in de bar van het hotel (echt niet duur), en rond 10u30 starten we ons eerste fietsdagje.

Nog geen kilometer verder is Koen zijn pedaal stuk… niet erg, want we zijn vlakbij de fietswinkel (Raul vermeldt deze in zijn boek).

De eerste 8 km (tot voorbij Alcantarilla) lopen langs vrij drukke wegen, niet echt aangenaam, maar we schieten goed op. Voorbij Alcantarilla komen we op rustige wegjes. We rijden door een heuvelend landschap, omgeven door amandelbomen, sinaasappel- en abrikozenbomen, …
Na 15 km krijgt Koen al wat honger… deze kan nog wat gestild worden met een mueslireepje en wat druivesuiker, maar niet voor lang… Na 40 km bereiken we Mula (het is al 14u30), en kunnen we eindelijk op zoek gaan naar wat eten : brood, bananen, kaas, drinkyoghurt, sportdrankjes,… we zullen er straks stevig opstaan… en dat mag ook wel want het is nog minstens 40 km te rijden.

Vanaf Mula volgen we een vía verde tot in Caravaca de la Cruz. De vía verde volgt voor een groot deel een oude spoorweg, maar niet overal… Af en toe wijkt de weg af van het rechte spoor, en wachten ons enkele korte en steile klimmetjes. Bij de intussen al hoger geworden temperaturen is dit wel wat afzien.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0290.jpg

Rond 18u bereiken we Bullas. Vanaf hier lijkt de weg te dalen (dat hopen we toch ...). Hoewel we al redelijk moe en verhit zijn, en dat in Bullas een hostal ter beschikking is, besluiten we de 20 km naar Caravaca er toch nog maar bij te nemen. Onze benen beginnen intussen loodzwaar te wegen, bergaf is vaak eerder vals plat, en elke meter die we moeten klimmen wordt zwaar… Heel blij zijn we als we rond 20u in Caravaca de la Cruz aankomen. Eindelijk…

Hotel Central is reeds volzet. We zullen het moeten stellen met het iets minder luxueuze Pension Castillo (36 €). Bad/wc zijn niet op de kamer, maar het is er wel netjes. De fietsen mogen mee de gang op, maar moeten wel via de trap naar de 3e verdieping worden gedragen (kan er nog net bij ; - ) ).

Na een verkwikkende douche en wat cola komen we weer op krachten.
Onze speurtocht naar een leuk restaurantje valt wat tegen… We belanden in het Chinees restaurant Hong Kong (lekkere schoteltjes én spotgoedkoop : 15,5€ voor ons twee), en vallen nadien als een blok in slaap...

Dinsdag 6 juni - Caravaca de la Cruz  Nerpio (61,9 km)
Gem. : 11,53 km/u – rijtijd : 5u22

We ontbijten in onze kamer, en vertrekken al om 9u, om de grootste hitte voor te zijn. Spanje heeft geen echte ontbijtcultuur, en het geroosterd brood met confituur geeft ons niet voldoende energie (zoals we de dag ervoor gemerkt hebben). Dus slaan we voortaan ‘s avonds wat yoghurt, brood, kaas, fruit,… in om de eerste helft van de dag er stevig op te staan.

Iets voorbij Caravaca slaan we af richting Archivel, en verlaten we de drukte van de stad. We rijden tussen velden met abrikozenbomen, olijfbomen, klaprozen,… mooi om rond te kijken. In Archivel kopen we nog wat extra proviand. Tot in El Sabinar is het voortdurend klimmen, het ene moment al wat stijler dan het andere. In ruil krijgen we prachtige vergezichten. Rond kilometer 30 bereiken we de top, met naast de weg een verlaten landhuis. Vanaf dan is het afwisselend klimmen en dalen.

In El Sabinar houden we onze middagpauze. Een man (gentleman ?) staat zijn bankje onder een boom in de schaduw aan ons af… maar een hevige en kille wind maakt dat ook wij het niet lang volhouden op dit bankje…

Na El Sabinar gaat het nog een tijdje op en af, en na ong. 50km dalen we stijl naar beneden, tot bij Río Turrilla. We genieten van het prachtig uitzicht op een stuwmeertje in de rivier. Het blauwe water schittert in de zon, tussen het groen.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/2.jpg

We dalen af tot bij de rivier, en rijden het brugje over. Daarna is het weer klimmen geblazen…
Om Nerpio te bereiken moeten we nog een 'colletje' over. Een klimmetje van zo’n 5km in de blakende zon staat op ons te wachten. De laatste halve kilometer naar Nerpio mogen we nog wat dalen, waardoor we enigszins uitgewaaid in Nerpio arriveren.

We vinden al snel hostal El Molino (een hotelletje in een gerenoveerde watermolen). Heel idyllisch gelegen aan een rivier, maar jammer genoeg potdicht. We veronderstellen dat de eigenaar zijn siësta houdt…. Aan een voorbijganger en ook op het dorpsplein vragen we nog eens na of het hostal wel open is, SI SI is het antwoord steeds …
Als we rond 17u terugkeren, blijkt alles nog even dicht… We zullen vanavond dan maar weer voor de minder luxueuze optie kiezen : hostal Nogales (badkamer op de gang, kamers ok, maar niet super). We nemen hier ook ons avondeten (geen andere optie). Voor 36€ krijgen we slapen en eten, kan het nog minder ???

Nerpio is een klein dorpje, mooi gelegen, in de bergen, aan een rivier. In het dorp zijn enkele kruidenierswinkeltjes, bars, banken, … meer hebben we niet nodig. Net zoals de dorpsbewoners hangen we in de namiddag wat rond op de Plaza Mayor, en genieten van cerveza of tinto de verano, con tapas...

Woensdag 7 juni - Nerpio  Rio Zumeta (35,9 km)
Gem. : 11,87 km/u – rijtijd : 3u01

Om 8u gaat de wekker, en om 9u zijn we alweer goed aan het trappen.
De eerste kilometers vallen goed mee, er moet wat geklommen worden, maar nog niet te stijl.
We rijden door een kloof, en het is nog lekker koel. Onderweg stoppen we aan een 500 jaar oude notelaar. Geen blaadjes meer, maar wel een kanjer van een stam. Indrukwekkend, en romantisch te midden van klaprozen en andere veldbloempjes.

In Pedro Andrés maken we tijd voor ons ontbijt… op een bankje voor de school. Geen school vandaag ! Wel gezelschap van honderden fruitvliegjes en enkele wespen… Ze zullen ook honger hebben...

Vanaf Pedro Andrés begint het zware werk… We trekken ons naar boven, zelfs eventjes tegen 3 km/h… we vallen nog net niet om… Af en toe een fotootje nemen is het ideale excuus om wat op adem te komen.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0360.jpg

Na het klimmen rijden we door een hoogvlakte… Eerder een vlakte kan je het niet echt noemen, eerder een afwisseling van dalen en pittige klimmetjes.
Prachtige uitzichten op het massief is onze beloning !

Bij het begin van de afdaling naar de Río Zumeta ontmoeten we voor het eerst 2 fietsers. Ze wonen in Murcia, en maken af en toe een uitstapje naar de Sierra de Segura. Zij kennen de streek goed, en verzekeren ons dat we de laatste klim voor vandaag gehad hebben… oef !

Beneden aan de rivier vinden we snel Hostelería Río Zumeta. We hebben een paar uurtjes geleden gereserveerd, en gelukkig maar, want eigenlijk is het vandaag hun sluitingsdag… maar de vriendelijke eigenares zit er niet mee in ons een kamer te verhuren, zelfs met vol pension (40 € pp). Een goeie keuze, want in een straal van 30 km is er geen winkel, bar, enz. te vinden, wel een 'dorpje' maar zonder inwoners…

Hostelería Río Zumeta is het mooiste hotelletje van heel onze reis. Een familiehotel, met heel mooi ingerichte kamers (o.a. kleine tegeltjes in de badkamer, zithoekje op de kamer, …), eindelijk ook eens een douche die zijn naam waardig is (m.a.w. je moet de douchekop niet zelf vasthouden).
Het hotel heeft ook een zwembad, maar vandaag is het jammer genoeg nog niet klaar voor gebruik. De dochter des huizes houdt zich heel de namiddag bezig met het uitspuiten met hoge druk van het zwembad… Geen achtergrondmuziek op het terras, maar wel gebrom van de hogedrukspuit…

Veel meer dan wat lezen, schrijven, eten en genieten van een schaduwplekje op het terras gebeurt er in de namiddag niets meer…

Donderdag 8 juni - Rio Zumeta  Santiago de la Espada ( 37 km)
Gem. : ? km/u – rijtijd : ?

Om onze vermoeide beentjes wat rust te gunnen besluiten we vandaag de route van Raúl niet te volgen. We maken er een kortere, en hopelijk wat lichtere route van …

De rit die Raúl beschrijft (van Río Zumeta naar Pontones) ziet er stevig uit, 60 km met 1100 hoogtemeters. Je klimt tot op de bergkam van de Sierra de Segura en krijgt een wijds uitzicht over de Sierra de Cazorla. Ongetwijfeld zeer mooi, maar omdat de vermoeidheid wat heeft toegeslagen, besluiten we met gemengde gevoelens de rechtstreekse weg te nemen van Río Zumeta naar Santiago de la Espada.

Na enkele kilometers fietsen zien we een afslag richting La Muela en Marchena. Allebei hebben we het gevoel dat onze gekozen route wat kort is… We halen er de kaart bij en zien dat er een weg loopt tot in Marchena, en een kleinere weg (stippellijntje op de kaart) die uitkomt op de verbindingsweg tussen Santiago de la Espada en Pontones… lijkt ons een uitdaging, en een ideale afstand…Wel hopen dat het kleinere wegje vanaf Marchena er is, en dat we hem ook vinden…

De weg klimt eerst vrij stevig uit het dal van Río Zumeta, met mooie panorama’s op het rivierdal. Eenmaal uit de kloof wordt de weg minder steil en komen we het dorpje La Muela tegen. Zoals in alle andere dorpjes die we zullen tegenkomen vandaag, is hier geen levende ziel te bespeuren… of toch… Een boer is aan ‘t werk op zijn veld. Hij kijkt wat raar op ons hier te zien. Koen laat hem onze kaart zien, in de hoop te weten te komen of onze geplande weg er wel degelijk is. De man garandeert ons dat er inderdaad een doorgang moet zijn naar de weg Pontones – Santiago. Gezwind rijden we verder over de toppen van de sierra, waar we in ruil voor wat afzien mooie vergezichten krijgen op bizarre rotsformaties.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/6.jpg

Na 8 km klimmen komen we aan in Marchena. Ook hier enkele mensen op hun veld, die we aanspreken om de weg te vragen. Niemand kan ons verstellen waar die weg nu precies is… oei…
Eén van hen houdt ook de enige bar in dit dorpje open. De bar is eigenlijk wel gesloten, maar de vrouw maakt er geen probleem van even met ons mee te gaan en ons een cola te verkopen. We volgen haar naar haar bar, verscholen in een steegje.

Aan de muur hangt een grote detailkaart van de Sierra de Segura; ideaal ! Terwijl we van onze cola nippen trachten we onze weg op deze kaart uit te stippelen… al gauw blijkt dat de doorgang naar de weg Pontones – Santiago er wel is, maar enkel voor voetgangers… achteraf blijkt dit een smal padje te zijn tussen de rotsen, niet doenbaar met de fietsen, en zeker niet met de bagage. We wijzigen onze route (terugkeren zien we niet zo zitten) en rijden verder naar de gehuchten Prado Moro en Vites, om zo uiteindelijk terug uit te komen op de weg die we enkele kilometers voorbij Río Zumeta hebben verlaten…
Nog voor we uit Marchena zijn, houdt de verharde weg op en wordt het een grindweg die zich langs de rotsflanken slingert. Eens iets anders…

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/8.jpg

We dalen verder af richting Vites, waar we de weg nog eens vragen naar Santiago. Abajo y arriba… Inderdaad… steil naar beneden via een smalle weg, tot op de weg die we deze morgen verlaten hebben (hoogstens enkele kilometertjes verder). Vanaf nu volgen we terug Río Zumeta stroomopwaarts, ‘t is dus nog niet gedaan met klimmen. We eten onze appelflauwte weg met een mueslireepje, en zetten onze weg dapper verder. We bereiken een uitzichtpunt, waar je een wijds overzicht krijgt over de canyon waarin de rivier zich slingert. We klimmen nog wat verder, en laten ons met een korte afdaling Santiago de la Espada binnen bollen.

In Santiago is één hostal (San Francisco), vrij groot en bijgevolg ook plaats. In het hostal bevindt zich ook het enige restaurant van het dorp. In Santiago de la Espada zijn wel meerdere barretjes, winkels, banken, … leuk om na een douche hier nog wat rond te slenteren.

In afwachting van het avondeten nemen we plaats aan de toog van één van de barretjes, en stillen onze eerste honger met wat tapas.

Deze rit was uiteindelijk 37 km, niet zo lang, maar wel 2/3 van de tijd klimmen… onze beentjes hebben de beloofde rust niet gekregen…

Vrijdag 9 juni - Santiago de la Espada  Puebla de Don Fadrique( 47 km)
Gem. : 11,2 km/u – rijtijd : 4u15

We starten vandaag vroeger dan gewoonlijk (rond half negen), om de grootste hitte voor te zijn. Misschien niet nodig, want het is nog bewolkt als we vertrekken. We zitten nu terug op de weg van Raúl. De eerste 5-tal km mogen we dalen. Zeker aan deze snelheid is het nog frisjes…

Zodra we beginnen te klimmen hebben we het al snel meer dan warm genoeg. Ongeveer 16 km lang duwen we onze beladen fietsen naar omhoog. Maar we worden beloond voor onze inspanning. Prachtige uitzichten, temidden van de bergen. Eerst wanen we ons in de Ardennen, enkele kilometers verder worden we geflankeerd door weiden met koeien en schapen, en nog wat verder en hoger krijgen we een kaal, rotsachtig landschap, met schitterende vergezichten. Zolang je dit niet gezien hebt, geloof je niet dat dit landschap in Spanje te vinden is…

Onderweg worden we afgeschrikt door een hond… lijkt bijna een kalf, zo groot… Zodra ons oog hierop valt knijpen we onze remmen dicht. Wij kijken angstig naar de hond, en de hond verspert trots ons pad. Terugkeren is geen optie… We rapen wat stenen bij elkaar, houden de dazzer klaar, en kruipen met ietwat knikkende knieën terug op onze fiets… Al die moeite voor niets, want zodra wij in beweging komen, gaat het brave beestje voor ons aan de kant, en verdwijnt in de zijkant.

Na 21 km bereiken we het hoogtepunt van de dag. De berg La Sagra (2381m hoog), rijst op uit het niets. Dit is één van de hoogste bergen uit deze streek.
Wat een beloning voor deze lange klim !

Nu kan de afdaling beginnen. Zo’n 7 km in volle speed naar beneden, en meteen gaat ons gemiddelde wat naar omhoog. Klimmetjes en afdalingen wisselen elkaar af, maar ons eindpunt ligt vandaag lager dan het startpunt. Na 47 km bereiken we ons eindpunt voor vandaag: Pueblo de Don Fadrique.

In Hostal Puerta de Andalucía (40 €/kamer) nemen we de allerlaatste kamer.
De vriendelijkheid druipt er hier af… Ons paspoort wordt ons uit de hande gerukt, en de sleutel in onze handen geduwd, en we mogen alleen de kamer gaan zoeken. De kamer is ok, wel een heel klein raampje, net gepast om een één fietsbroek te drogen te hangen.
Vandaag was het ook markt in Pueblo de Don Fadrique, maar we komen net te laat… we zien de marktkramers nog net alles inladen. De winkeliers houden nog hun siësta, we zijn dus genoodzaakt een terrasje op te zoeken.

Op advies van Raúl proberen we het terras van bar Montes. Onder de bomen genieten we van een cerveza, vino tinto, anchoas, chips,… maar niet voor lang… Dankzij een serieuze regenbui belanden we binnen in de bar. In de zaal zitten heel wat oude mannen spelletjes te spelen. Heel leuk om vanop afstand toe te kijken.

Zaterdag 10 juni - Puebla de Don Fadrique  Velez Blanco ( 53 km)
Gem. : 16,14 km/u – rijtijd : 3u17

Ontbijt op “bed” met yoghurt, chocomelk en een homp droog brood van eergistere…. Alweer geen zon deze morgen… Ik trek zelfs mijn dikke fleece aan en heb nog geen overschot. We beginnen met bergaf, af en toe beetje klimmen, maar helemaal niet zwaar.
Een lange rechte weg, tussen uitgestrekte graanvelden, brengt ons na ong. 25 km in Cañada de Canepla. Geen zwaar programma vandaag, tijd genoeg dus om in het enige barretje van het dorp ons wat op te warmen met een café con leche. Dat smaakt op deze frisse ochtend !

We rijden verder richting Velez Blanco. De weg stijgt langzaam, nog steeds te midden van de graanvelden, die opgefleurd worden door massa’s klaprozen.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0415%20(2).jpg

In de verte zien we een berg die ons aan de Tafelberg doet denken (ook al hebben we die nog niet in levende lijve gezien).

De weg richting María loopt recht naar beneden, tussen de sparrebomen. We fietsen doorheen “El Parque Natural Sierra de Maria Los Velez”. María is een dorpje waar al iets meer te beleven valt. Meer dan één restaurant, én zelfs een toerismebureau (maar wel gesloten).

De laatste kilometers van María naar Velez Blanco moeten we onze pedalen niet meer aanraken. In Velez Blanco slapen we in hostal Sociedad (15 €/kamer).

Tijdens onze zoektocht naar een restaurantje worden we geholpen door een vriendelijke Spanjaard. Hij toont ons de weg naar een goedkoop en heel lekker restaurantje, rechtover de Castillo Mesón… je moet er wel nog een klimmetje voor over hebben. Lekker slaatje als primero, secundo wordt vis: emperador (zwaardvis), dit zal de volgende dagen ook onze favoriet worden !

Velez Blanco is een gezellig en karaktervol dorpje, nodigt uit om rond te dolen in de steegjes, en af en toe wat te verpozen in een barretje.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/11.jpg
http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0424%20(2).jpg

We beleven onze namiddag hier echt op z’n Spaans : lezen, bar hangen, TV (WK voetbal) kijken, nog wat slenteren, nog wat drinken, tapa's eten, …
En… in Velez Blanco zijn de terrasjes ook al uitgevonden ! Bar Alfonso heeft op een klein pleintje met uitzicht op het gebergte een toog gemaakt en stoeltjes buiten gezet. Aan de rieten matten op hun caban hebben ze nog wel wat werk.

Zondag 11 juni - Velez Blanco  Albanchez ( 72,4 km)
Gem. : 14,25 km/u – rijtijd : 5u05

De hemel is blauw, in tegenstelling tot de vorige dagen. Het belooft een warme dag te worden. Na een snelle afdaling naar Velez Rubio beginnen we onze eerste klim van de dag, die ongeveer een tiental km duurt. De temperatuur is ’s morgens nog gematigd, doch de klim is terug niet licht te noemen. Het landschap is sterk heuvelend. Kale bergen volgen elkaar op. De enige begroeiing zijn struiken, grassen en lage bomen. We zien amandel- en olijfbomen. Af en toe graast er een kudde schapen of geiten.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0440%20(2).jpg

Na een lange klim volgt een afdaling met nadien nog een klim. Nadien dalen we af naar Taberno, een klein dorpje met een bar. Hier verlaten we weer even de route van Raúl. We fietsen in de richting van de Sierra de los Filabres. Eerst richting Albox. We dalen in hoog tempo af naar Albox, in een licht golvend landschap, kaal en met een rode ondergrond.

Albox is een vrij grote stad, die zich nog aan het uitbreiden is op de flanken rond de kern van de stad. Het stadje doet eerder onaangenaam aan. Het lijkt een vrij jonge stad, zonder de typische authentieke straatjes en steegjes. Bovendien is vandaag (zondag) alles gesloten, zodat we zonder bevoorrading komen te zitten. We besluiten toch verder te rijden. We willen eindigen in Cobdar of omgeving. We zijn echter niet zeker of we onderdak gaan vinden. Een telefoontje naar het enige adresje dat we hebben levert alvast niets op.

We besluiten het erop te wagen en fietsen door naar Almanzora, dat we bereiken na een klim van een vijftal km. De oude weg heeft plaats moeten ruimen voor een nieuwe grote weg, die het landschap onherroepelijk beschadigd heeft. Grote stukken van de helling werden afgebroken om de brede weg aan te leggen. de oude weg is soms nog zichtbaar.

In Albanchez vragen we in een bar waar er een hotel in de omgeving is. Blijkt dat er op het einde van het dorp een hotel is, waar we onze intrek nemen (hostal Almanecer, 36 €, ontbijt inbegrepen). Het is een mooi en vrij nieuw hotel, wel veel Engelsen, die wel eens heel luidruchtig kunnen zijn...

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0443%20(2).jpg

Een wandeling doorheen de steegjes van Albanchez brengt ons bij de enige bar in het dorpje. De barman vertelt ons dat er Belgen in het dorpje wonen. In de meer afgelegen huizen in de bergen wonen vooral Engelsen. Wat al die bejaarde Engelsen hier komen zoeken is ons een raadsel.... goedkoop bier? goedkope huizen ? goed weer ?

Buiten die ene bar in het dorp, het hotel en de bar langs de carreterra naar Almeria is er in dit dorpje niet veel te vinden.

We eten 's avonds in het hotel een menu voor 9€. We mogen van de hotelbaas ook de plaatselijke wijn proeven; rosé-achtig van kleur, maar een vollere smaak, wel ok. We proeven ook 'embutidos', één van de primeros die op elke kaart voorkomt. Dit is niet meer dan een bord met een snee kaas, gerookte en gekookte hesp, salami en chorizo. Niet meteen onze meug, want we snakken naar lekkere groenten, maar we moeten het alweer stellen met patatas fritas bij de vis...

Maandag 12 juni - Albanchez  Sorbas (42,9 km)
Gem. : 12,7 km/u – rijtijd : 3u20

Vandaag ontbijt in het hotel : café con leche y tostada (= stuk geroosterd stokbrood met boter en confituur). Heel lang gaan we daar niet mee voortkunnen. We starten onze klim richting Cobdar. Op ± 4 km houden we links aan, Cobdar is rechts naar benenden. We blijven verder stijgen doorheen de Sierra de los Filabres, langsheen rotsen met gras, cactussen, olijfbomen, ... Aan de overkant van de kloof zijn we ook een grote rots waar marmer (of een ander gesteente) wordt uitgehaald. Tot km 15 blijven we klimmen. Vandaag is het alweer bewolkt, ideaal dus om te klimmen.

El Puerto de la Virgen ligt op 1070 m hoogte, en vanaf hier krijgen we van de maagd de toelating om ons naar beneden te laten bollen. 10 km verder bereiken we Uleila del Campo. Alweer een klein dorpje met naast een kerkje ook nog een winkeltje en een bar.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0457%20(2).jpg

Van Uleila naar Sorbas is het nog 16 km, doorheen een lichtheuvelend landschap, maar wel overwegend dalend. We zien vooral olijfbomen langsheen de weg, en veel putten in de weg ! Twee honden houden ons even op, we wapenen ons met keien, maar van zodra we terug op onze fiets stappen gaan de beestjes vanzelf aan de kant.

Rond 13u en na een goeie 40 km fietsen, bereiken we Sorbas, nog steeds met weinig of geen zon. We rijden het dorpje in en vragen in een plaatselijke bar naar een hostal of casa rural. Er blijkt een casa rural te zijn in het dorpje zelf. Met de hulp van enkele dorpsbewoners weten we waar de eigenares woont, maar na wat rondvragen blijkt deze zelf op vakantie te zijn... Onze helpende dorpeling heeft zelf ook een casa rural, maar op 7 km buiten het dorp. Niet echt ideaal voor ons dus... Dan toch maar naar hostal Sorbas, langs de grote weg. Op het eerste gezicht lijkt dit gesloten, maar de deur is wel open, en na wat zoeken en bellen komt de eigenaar toch nog te voorschijn. Een kamer kost hier 40€.

Sorbas is een klein dorpje met de typische spaanse steegjes, met hier en daar een pleintje met de bijhorende fontijn, enkele kruidenierswinkeltjes, gesloten pubs en restaurant. Wat wel overal te vinden is zijn banken. Zou dit voor de engelsen hun spaarcenten zijn ?

We brengen nog een bezoekje aan de wijk van de pottenbakkers. Er staat nog een oude oven, maar we betwijfelen of deze nog wordt gebruikt. Mooie potten, maar wat zwaar en groot om mee te nemen op de fiets.

Dinsdag 13 juni - Sorbas  Las Negras (55,4 km)
Gem. : 16,1 km/u – rijtijd : 3u27

Na ons kamerontbijt kruipen we rond 9h alweer onze fietsen op. Het is weer redelijk bewolkt vandaag, vrij ongewoon voor deze tijd van het jaar, volgens de hoteleigenaar. We verlaten na enkele km de grote weg, en gaan terug de hoogte in. We passeren de gemeenschap Molino del Río Agua, maar besluiten om toch maar niet de toerist uit te hangen, en werpen slechts vanop onze fiets een blik over dit dorpje. Een Engelse gemeenschap heeft zich hier gevestigd en maakt zoveel mogelijk gebruik van de krachten van de natuur (o.a. zonnepanelen,...).

Na een stevige afdaling belanden we op een grote baan richting Carboneras. Overwegend vlak en bergaf, maar de wind is niet met ons... Af en toe een serieuze windstoot maakt het fietsen langs deze drukke weg niet echt aangenamer. Gelukkig kunnen we na 9 km deze weg terug verlaten, richting Agua Amarga en Fernán Peréz. We rijden door een heuvelend landschap met dorre begroeiing, cactussen, allerlei grassoorten,... in de verte zien we ook enorme serres, waar wellicht onze tomaatjes in de winter groeien.

In Fernán Peréz pauzeren we even, en versterken ons nog wat met een cola in een plaatelijk barretje. Nog 10 km naar Las Negras. Nog even bergop, en daarna zouden we ons kunnen laten bollen tot in Las Negras.... mocht de wind daar niet anders over beslissen... Hoe dichter we bij de zee komen, hoe feller de wind... zelfs bergaf moeten we duwen om nog voorruit te komen. Ik heb zelfs af en toe schrik dat ik van mijn fiets zal geblazen worden, maar uiteindelijk komen we ongedeerd in Las Negras.

Hostal Arrecife lijkt gesloten, maar er hangt een briefje op de deur dat we de sleutel kunnen halen mij Carmen (nr. 5), schuin over. Een oud vrouwtje ontvangt ons, en we krijgen een sleutel. Niet evident blijkt later, als we een koppeltje met dreadlocks ontmoeten die ook op zoek zijn naar een kamer, maar er blijkbaar niet deftig genoeg uitzien voor het oude dametje. Mooie nieuwe kamers, met terras, én zicht op zee. Beneden in het hostal zijn ze nog volop bezig nieuwe kamers bij te bouwen.

Las Negras ligt er vandaag vrij verlaten bij, wegens veel wind en weinig zon ???
De meeste horecazaken zijn vandaag gesloten. De bar/restaurant naast ons hotel is gelukkig wel open, en heeft een zalig terrasje, met niet te veel wind.

In de namiddag maken we een wandeling naar San Pedro. Dit hippiedorpje is enkel te bereiken via de zee of via het wandelpad dat over de rotsen langs de kust loopt. We kiezen voor de laatste optie. Een smal wegje met een prachtig uitzicht over de baai, maar ook hier zorgt de strakke wind ervoor dat we af en toe bijna de zee worden ingeblazen.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0477%20(2).jpg

's Avonds ontdekken we een leuk Mexicaans restaurantje (Chubbys), en genieten van wat afwisseling in onze menu (eindelijk eens geen patatas fritas...).

Woensdag 14 juni - rustdag in Las Negras

Vandaag wordt een echte rustdag. Onze fietsen blijven veilig achter op ons terras, en zelf genieten we van het strand en de terrasjes, slenteren wat rond in Las Negras, en supporteren voor de Spaanse voetbalploeg die in de wk speelt.

Donderdag 15 juni - Las Negras  La Garrucha (60,4 km)
Gem. : 15,47 km/u – rijtijd : 3u54

We verlaten Las Negras via dezelfde weg als we gekomen zijn, m.a.w. bergop !
Gelukkig is de wind intussen gaan liggen... Na een 5-tal km is het zwaarste achter de rug. Vanaf Fernán Peréz is de weg weer heuvelend, en gaan de kilometers snel vooruit. Tijdens de afdalingen halen we voldoende snelheid om de heuveltjes zo op te bollen. We besluiten niet volledig de weg van Raúl te volgen, en proberen zo een drukke weg te vermijden. We rijden via Agua Amargas naar Carboneras (ook langs de kust). Tot in Agua Amargas gaat het stijl naar beneden, daarna natuurlijk ook weer stijl naar omhoog... eigen keuze...

We bereiken Carboneras via een industriezone, vlakke weg, maar niet meteen de leukste omgeving om te fietsen. Carboneras lijkt ons al redelijk toeristisch, maar is tot nu toe nog gespaard gebleven van de grote appartementsblokken... dachten we toch... Bij het verlaten van Carboneras zien we hoe men toch al begonnen is met het bouwen van megagrote blokken tegen de rotsflanken. Vanuit deze appartementen zal men wel een mooi zicht hebben, maar het landschap zelf wordt hier spijtig genoeg niet mooier van...

We volgen verder de kustlijn, we beginnen met een lichte, korte klim, daarna weer tijd voor het zwaardere werk... 5 km stijgen, intussen is het snikheet en windstil... het zweet stroomt over onze gezichten...

Tijdens de afdaling richting Mojacar kunnen we weer wat opdrogen. Mojacar valt ons tegen... Het ene hotel naast het andere, winkels, terrassen. Alles behalve karakter… we rijden nog snel 8 km verder over een vlakke kustweg, tot in Garrucha.

Ook hier veel terrasjes en restaurants, en slechts enkele hotels. Wij slapen in Hostal Cortes, kost iets meer dan gewoonlijk (60 €), de kamers zijn wel ok, maar slechts een klein raampje dat uitgeeft op een binnenkoker.

La Garrucha is wel een leuk stadje, parallel met het strand kan je door het authentieke winkelstraatje slenteren. Aan de haven moeten de restaurants wel tegen elkaar op concurreren, maar je kan er wel lekkere vis eten.

Vrijdag 16 juni - La Garrucha  Aguilas  Murcia (43,57 km)
Gem. : 17,33 km/u – rijtijd : 2u31

Bij het verlaten van Garrucha volgens we eerst nog het kustpad, tot we niet meer verder kunnen. Daarna nemen we een vrij drukke weg, richting Villaricos. Voorbij Villaricos krijgen we terug een mooi stukje natuur te zien.

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0501%20(2).jpg

Hier is de kust nog onaangeraakt... maar lang zal dit niet meer duren, want enkele kilometers verder (intussen zijn we alweer aan het klimmen) verschijnen de eerste werven en torenhoge kranen... Ook hier is men gestart met het bouwen van appartementen tegen de rotsen op. Niet te geloven hoeveel kranen hier opduiken langsheen dit nu nog prachtig stukje kust.

Ook vandaag krijgen we onze portie bergjes... met spijt in het hart, want straks nemen we de trein richting Murcia en zit het fietsgedeelte er op. We fietsen tot in Aguilas, en dus niet naar Pilar (cfr. Raúl). De weg naar Aguilas is heel druk, het lijkt wel een autosnelweg. Aguilas zelf is een gezellig havenstadje. We pikken hier nog snel een terrasje mee met zicht op de haven, vooraleer we de trein op stappen.

Spaanse treinen zijn heel goedkoop. Voor 5,10 euro (passagier + fiets) mogen we anderhalf uur sporen. Wel opgelet, want de fietsen mogen niet op alle treinen mee. Bijvoorbeeld op zaterdag kan je de fiets niet meenemen op de trein van 15u. Maar vandaag is het vrijdag, dus geen probleem. De fietsen mogen in de laatste wagon, deze heeft een aparte bagageruimte. We moeten wel wachten tot de trein vertrekt, vooraleer een nogal dikke vent, met open hemd, en ruikend naar de drank, het bagagehok komt openen. We hadden de fietsen gelukkig al wel op de trein gezet.

In Murcia overnachten we deze keer in hostal Universal Pacoche (40 €/nacht). Propere kamers, maar wel wat ouder dan hostal Casa Emilio (vandaag volzet).

Zaterdag 17 en zondag 18 juni - Murcia

Onze laatste vakantiedagen gaan we op verkenning in Murcia.
Heel leuke stad met veel gezellige pleintjes, overal terrasjes, een aanrader !

http://users.telenet.be/wendy_koen/images/IMG_0513%20(2).jpg

Zaterdag volgen we één van de wandelroutes doorheen Murcia langsheen de belangrijkste gebouwen/monumenten, en kunnen maar moeilijke aan de verleiding van de terrasjes weerstaan... Murcia heeft ook heel wat winkeltjes, én deze zijn open tot 21u, een paradijs voor shoppers !

Zondagmiddag nemen we een taxi van ons hostal naar het Estación de autobuses, voor 10 €. Er is een rechtstreekse bus naar de luchthaven van San Javier, voor 7 €/pp. De fietsen mogen gratis mee in de laadruimte van de bus, indien er voldoende plaats is. Maar vermits wij als enige op deze bus zitten is dit totaal geen probleem.

Twee weken op de fiets door deze prachtige streek heeft ons echt deugd gedaan. Af en toe wat afzien, maar dat hoort nu eenmaal bij een fietsvakantie. En achteraf smaakt die welverdiende cerveza (voor Koen) of een ijsje (voor Wendy) dubbel zo goed ! Wij komen hier zeker nog eens terug. Hasta luego Murcia !

Meer info over onze fietsreis is te vinden in het boek van Raul Gonzalez.
http://www.fietsen-fietsen.nl/fietsen_in_zuid_en_midden_spanje.htm