Van: benja triest [mailto:benja_triest@hotmail.com] 
Verzonden: maandag 5 juli 2010 
Onderwerp: repatriëring home uit Zuid-Amerika

Hi,

De terugkeer was een ellende. Europ Assistance had de moeilijkste weg over La Paz gekozen en met vier vluchten kwamen we naar huis. De overstap zou vlekkeloos moeten gaan maar natuurlijk was er geen rolstoel en weinig overstaptijd. Alleen de vlucht van Lima naar Madrid was goed omdat je in business volledig plat kunt liggen in het vliegtuig. De laatste vlucht naar Brussel had nog een uur vertraging en dat maakte dat de dokters van de spoedafdeling in Leuven weer late uurtjes maakten.

Over de spoedafdeling van Leuven was Annemarie niet te spreken. Slechter dan in Bolivia kan niet, behalve in België. Het was er bloedheet, muggen en het personeel feest de hele nacht zodat de patiënten op de afdeling geen oog dicht doen. Er was ook een slimme dokter die om 3 uur eens met A dacht te spreken. Het arme schaap was er bijna aan. 

Ze weten hier ook niet echt wat ze met A moeten. Er komen nog een hoop onderzoeken maar wij maken ons alweer klaar om met de fiets te vertrekken. Als ze toch niks vinden heeft het weinig zin om te blijven. En fijn dat de huisarts er ook zo over denkt.

Groetjes,
Benja en Annemarie 

From: benja triest 
Sent: Saturday, June 26, 2010 
Onderwerp: wachten op repatriëring in Sucre 

hallo allemaal,

Door een groot gebrek aan kalium werd Annemarie in Potosi naar de spoed gebracht. Nu zitten we in Sucre in een gezellig hostal waar we ongeduldig wachten op onze repatriëring naar België.
Het hart is te groot(zou ook aan sport kunnen liggen) en er is een zenuw over het hart die niet goed functioneert, dus voorlopig geen sport en rust. Wat waarschijnlijk onmogelijk wordt.
Gelukkig hadden we een reisverzekering, maar erg functioneel zijn ze niet door een gebrekkige communicatie, ik loop hier de hele dag van mail naar telefoon. Misschien moet ik maar gaan weken bij Europ Assistance, zou zeker een bijdrage zijn!
In hospitalen hier zijn ze bang van een gringo, de WC-potten zijn stinkend vuil, de vloer ook, honden in de gang, en vreselijke dampende maaltijden zoals een brok vet soepvlees in een vette soep. Ze wisten ook niet goed hoe de infusen te steken, Annemarie haar arm is helemaal lek gestoken.
Annemarie lag na drie dagen nog in hetzelfde pislaken. Maar ze komen wel je haar kammen! 
Hopelijk mogen we snel naar huis.

groeten Benja 

Van: benja triest [mailto:benja_triest@hotmail.com] 
Verzonden: dinsdag 22 juni 2010 

Hi,

Ons verblijf in Potosi duurde een beetje langer omdat Annemarie een fikse diarree had die een paar dagen duurde. Veel geduld heeft ze niet om helemaal uit te zieken. Dus nog ziek richting Uyuni en daar bovenop veel tegenwind en hoge passen.
Eerste nacht nog goed binnen geslapen bij de tandarts van Porco. De nacht er na was het prijs. Annemarie kreeg weer een soort hartaanval en was bewusteloos en ademde niet meer. Even gereanimeerd en alles was weer min of meer in orde de volgende morgen. Ze had zelfs terug appetijt. Die avond was echter weer een nachtmerrie. Meerdere keren convulsies of spasmes met hartritme stoornissen. Bewusteloos en bij het bijkomen voor een tijdje blind.

Voor ons was de maat vol en 60 km voor Uyuni namen we snel de bus terug (5 uur rijden) Bij het binnen rijden van Potosi ging het weer mis. Weer een aanvalletje! De bus heeft ons dan voor het ziekenhuis afgezet. Bij het onderzoek in de eerste hulp dachten ze natuurlijk aan hoogteziekte maar toen Annemarie weer een aanval had en alles onder plaste was het direct naar de IC. Onderzoek maakte duidelijk dat er een dramatisch tekort aan Kalium was. Waarschijnlijk door de diarree en het zweten. Het was een spannende nacht omdat de aanvallen terugkeerden en op de monitor vreselijke hart-aritmieën lieten zien.

Vandaag zal de uitslag bepalen hou het verder moet met Annemarie. Hopelijk snel uit het ziekenhuis want dat is een puinhoop. Zo goor is een publiek toilet nog niet! Ik probeer haar hier snel weg te krijgen naar het lager gelegen Sucre.

Groeten,
Benja 

Van: benja triest [mailto:benja_triest@hotmail.com] 
Verzonden: woensdag 5 mei 2010 
Onderwerp: annemarie en benja in Cachi, Argentina

Hoi allemaal

Wow, we hebben weer een prachtige route achter de rug. Wel zwaar want de weg was erg zanderig en de eerste dag kampten we met een venijnige storm. Onze ogen zaten vol zand en ook onze tanden knarsten!
Die avond hebben we wel geluk gehad. Een tent opzetten bij zulk stormweer zou een helse karwei geweest zijn, maar we vonden onderdak in een van de bergdorpjes. En dat voor nog geen 10 euro en zelfs met een lauwe douche! Het bed was wel zo hard als beton, maar het gaf toch een veilig en warm gevoel.
De weg kronkelde zich door onvoorstelbaar mooie rotsformaties, de rotsen rezen als messen uit de aarde in een regenboog van kleuren. Onze monden vielen open bij elke bocht maar bij die zandstorm was dat niet zo leuk!
Morgen nemen we hier een vrije dag, tenzij de Argentijnen weer beginnen met hun radio’s en fietstassen.
Het feest van 1 mei hebben we nauwelijks overleefd. Het was al donker toen we er aankwamen en het hele dorp was bezopen. De politie liet ons niet kamperen op de camping, dat wil natuurlijk al iets zeggen.
Uiteindelijk gingen we aankloppen bij een braaf uitziend huisje. Met een ijzeren hek rond de tuin voelden we ons wel veilig!
De zatlappen feestten nog door tot laat in de nacht en onze oordoppen hielpen niet echt.
Tot morgen, want wat doe je anders op een luie dag dan berichtjes sturen en lezen!

Groetjes A en B 

Van: benja triest [mailto:benja_triest@hotmail.com] 
Verzonden: dinsdag 23 februari 2010 
Onderwerp: meer gegevens reis naar Zuid-Amerika

Een beetje meer uitleg over onze Zuid-Amerika reis!Het begint al serieus te kriebelen. 
Begin april vliegen we op Santiago de Chile en steken meteen over naar Argentinië. Van daaruit gaan we eerst noordwaarts en zijn van plan later nog enkele keren de Andes over te steken; hopelijk ligt er daarboven niet te veel sneeuw!
In Bolivia hebben we meerdere opties. Eind september eindigt onze tocht in Lima.
Hopelijk staken ze niet te veel op de luchthaven in Zaventem want we staan te springen om op te stijgen!

groetjes Annemarie en Benja